Pantera
Reiner Maria Rilke
Tak ją znużyły mijające pręty,
że jej spojrzenie całkiem się zmąca,
Jakby miał tysiąc prętów świat zaklęty
I nie ma świata prócz prętów tysiąca.
Jej miękki chód na opór nie napotka,
Wędrując wewnątrz najmniejszego pola,
To jakby taniec siły wokół środka,
w którym zdrętwiała tkwi ogromna wola.
Niekiedy źrenic unosi zasłonę
cicho. — I obcy obraz się przeziera.
Idzie przez ciało milczenie stężone
I w głębi serca bezgłośnie umiera.